
« گاهی اوقات گذشتن از عشق به خاطر معشوق نهایت عاشق بودنه »
سلام عباس خان این پست رو برای تو نوشتم تا خودت رو بهتر پیدا کنی امیدوارم که کمکت کنه
"عشق تا زمانی ارزش دارد که به وصال نینجامیده باشد"
فکر نکن اینو برای دلخوشیت گفتم نه حقیقته من به این باور رسیدم با تمام وجود.
تو گفتی که فراموشی سخته نمی خوام ناامیدت کنم اما فراموشی سخت نیست بلکه محاله.
تو شاید بتونی یعنی حتما"میتونی ( البته با گذشت یه زمان طولانی و یه دوری طولانی از طرفت ) که حس عشقی رو که به طرفت داری رو فراموش کنی اما مطمئن باش که خود طرفت رو هیچ وقت نمی تونی فراموش کنی.
پس با این حست نجنگ چون محاله تو پیروز بشی هر چقدر هم که قوی باشی عشق یه قدرت برتره عشق یه حس خداییه و تو هیچ وقت نمی تونی توی جنگ با خدا پیروز بشی.پس به جای اذیت کردن خودت و جنگیدن با احساست خودتو توش غرق کن.
به این فکر کن که چی بدست آوردی از این تجربه از این شکست اصلا"همین شکست ها از آدم ها مرد زندگی می سازه اگه قرار باشه آدم ها با اولین شکست خدشونو ببازن و نابود کنن چطوری می تونن خودشونو برای درک " عشق به خدا معبود آدمیان " که عظیم ترین و بزرگترین عشقه و تحمل و نگهدارین سخت ترین کاره آماده کنه؟
(( چرا ما آدمها همیشه خیره به چشمایی می شیم که دنبال چشمهای دیگه ای هستن در صورتی که همیشه چشمایی هستن که دنبال ما ان ولی ما اونا رو فراموش می کنیم !!!!! ))


چند روزه دل دیوونه می گیره همش بهونه
آتیشم می زنه هر شب جای خالیت توی خونه
دل من هواتو داره دیگه طاقت نمی یاره این...
این دل همیشه گریون مثله ابرای بهارون
کی تو رو دوستت داره قده یه دنیا کی می خواد با تو باشه حتی تو رویا
دنبال جای پاهاته روی شن های قشگ وخیس دریا
نگو که رفتن تو سهم منه دل من طاقت نداره می شکنه
نگو که باید جدا شیم نگو قسمت منو تو رفتنه
